OpenAI از پول درآوردن از سخت‌ترین سوالات حل‌نشده ریاضی دست نکشیده است—حداقل نه از اعتبار حل آنها، زیرا این شرکت می‌گوید که پول را نمی‌خواهد.

روزها پس از ادعای حل معادلات Navier-Stokes، OpenAI به نیویورک تایمز گفت که در یک مسئله جایزه هزاره دیگر، که یکی از هفت معمای بزرگ است که موسسه ریاضیات کِلِی از سال 2000 برای آن جایزه 1 میلیون دلاری تعیین کرده است، "پیشرفت قابل توجهی" داشته است.

OpenAI هنوز نگفته که منظورشان کدام مسئله است، اما کارشناسان، علاقه‌مندان—و خبرنگاران—نظریه‌های خود را دارند.

شایعات در شبکه‌های اجتماعی بر حدس هاج متمرکز شده است، معمایی از سال 1950 در مورد چگونگی شمارش "حفره‌ها" در اشکال هندسی پیچیده—از آن دست اشکالی که ابعادشان آنقدر زیاد است که هیچ‌کس نمی‌تواند آنها را به تصویر بکشد. ریاضیدان ویلیام هاج یک میانبر با استفاده از جبر به جای هندسه برای این کار پیشنهاد کرد، اما هیچ‌کس ثابت نکرده است که این میانبر همیشه کار می‌کند.

OpenAI این حدس را تأیید نکرده است، و همچنین شایعات مبنی بر اینکه مدل منتشرنشده پشت این کار، نسخه شایعه شده Aeon است که برای وظایف با افق زمانی طولانی و گردش کارهای عاملیت‌محور ساخته شده، را نیز تأیید نکرده است. هر دو گمانه‌زنی هستند، نه اظهارات شرکت.

در 8 سپتامبر، OpenAI اعلام کرد که یک مدل داخلی منتشرنشده، اثباتی تأیید شده توسط Lean (Lean نرم‌افزاری است که یک اثبات ریاضی را گام به گام منطقی بررسی می‌کند) تولید کرده است که نشان می‌دهد معادلات Navier-Stokes، که نحوه حرکت سیالات مانند هوا و آب را توصیف می‌کنند، می‌توانند به یک سرعت بی‌نهایت غیرممکن فیزیکی "منفجر" شوند. رسیدن به این نقطه تقریباً 10,000 عامل هوش مصنوعی هماهنگ‌کننده را در حدود 88 ساعت به کار گرفته است.

این فراتر از بخش ریاضی یک دستاورد بزرگ است. Navier-Stokes زیربنای طراحی هواپیما، پیش‌بینی آب و هوا، و نحوه مدل‌سازی جریان خون توسط پزشکان است و برای نزدیک به 90 سال از توضیح ریاضی کامل مقاومت کرده بود.

اما این اعلامیه به شکلی آشفته منتشر شد. ریاضیدان دانشگاه NYU، تریستان باک‌مستر، در یک بیانیه چهار صفحه‌ای، دیدگاه خود را ارائه داد: او و لونت آلپوگه، محقق Anthropic، تقریباً یک سال به دنبال یک اثبات مرتبط بودند و آن را تا 22 اوت به پایان رساندند—پیش از آنکه سباستین بوبک از OpenAI از آن مطلع شود و برای انتشار سریع‌تر مسابقه دهد.

باک‌مستر می‌گوید که بوبک به او گفته است که یا اجازه دهد OpenAI روز بعد از تیم او مقاله را منتشر کند یا خودش به تنهایی، بدون آلپوگه، آن را بنویسد، زیرا آلپوگه در یک آزمایشگاه رقیب کار می‌کند. بوبک ظاهراً وقتی او نپذیرفت، به او گفت: "چرا می‌خواهی حرفه‌ات را نابود کنی؟"

این موج جدید مدل‌های هوش مصنوعی آنقدر قدرتمند هستند که ریاضیات را جالب جلوه می‌دهند. در همان هفته، Anthropic گفت که مدل Claude آن اثبات 358 ساله قضیه آخر فرما را در 11 روز رسمی کرده است، و ریاضیدان ترنس تائو هشدار داد که رقابت آزمایشگاه‌های هوش مصنوعی در حال سوزاندن ذخیره مسائل سخت و مفید ریاضی با سرعتی بیشتر از آن است که مسائل جدیدی پیدا شوند.

OpenAI می‌گوید که به دنبال جایزه 1 میلیون دلاری برای انتشار هر نتیجه‌ای نیست—بلکه از این مسائل به عنوان معیاری عمومی برای سرعت بهبود مدل‌هایش استفاده می‌کند. آزمون بعدی این معیار این است که آیا موسسه کِلِی، یا هر ریاضیدان خارج از شرکت، می‌تواند به طور مستقل حتی یکی از ادعاهای آن را تأیید کند—فرآیندی که برای ارسال‌های گذشته جایزه هزاره، سال‌ها به طول انجامیده است، نه هفته‌ها.